Son Dakika Haberler - BALERİN, RESSAM BİR DE YOSUN KOKAN İHTİMALLER...

BÖLÜM 1

Mırıldandı köşesine kök salmış balerin:

Yakamdaki kirli ihtimaller yosun kokmaz oldu! Üstelik gömleğimde bir denizin var olmadığı, kesin ve tartışmasız bir gerçek olarak duruyor hala..Ah, o piç karanlıklar! Işığa muhtaç bırakırlar insanın yosun kokan ihtimallerini. Işıkla bütünleşirken ise kuruturlar, ihtimalleri kokutan yosunların yetiştiği denizi..Böylece kokmaz olur ihtimallerim yosun yosun..Aşk aşk.. Yeşil yeşil..

Bir hışım sustu sonra balerin. Oysa bilmedikleri birikmişti onun sustuğu vakitlerde.
Mesela deniz yorulurdu kurumuş olmaktan. Kuruyunca deniz, yosunlar da afallardı. Kendi beyninin içindeki labirentte koşup duran ve yaşamak için bir neden arayan insanların ayak parmaklarına takılmaktı çünkü kadındaki yosunların görevi.. Onlar denizle hasret giderirken, yosunlar onların denizle kavuşmalarını bölmek ve parmak aralıklarına kendilerini kabul ettirmekle yükümlüydü.. Deniz kuruyunca, hangi insan uğrardı ki çıplak ayaklarıyla bir daha? Hangi insan koşardı ki denize, ayaklarını çakıl taşlarının ve takılıp duran lanet yosunların gazabına teslim etmek uğruna? Hiç kimse. Kuruyan denizin etrafı zamanla ıssızlaşırdı. Ölüm sessizliği gibi bir şey hakim olurdu oraya. Böyle olmuştu işte. Bilmiyordu henüz ama kurumuştu denizi balerinin.. Ve ihtimalleri yosun kokmadan, kalkamazdı ayağa. Dans edemezdi.

Farklı bir zaman diliminde, en az balerin kadar yenik düşmüş bir ressam yaşardı. Ve mırıldanamazdı.. Sıkıca kapatmıştı soluk sarayı dudaklarının kapılarını. Lal etmişti dilini, çevresindeki gürültü kirliliğine ve kuru kalabalığa inat. Susmaktaydı..Kendi çizdiklerinde yaşamak daha cazip geliyordu tanrının çizimlerinde yaşamaktan.
Tanrı iyi bir ressam olmalı.. diye düşünürdü hep.
Ancak beni tablosunda yaşamaya tutsak edecek kadar değil..
Yeni sıyrılmıştı yapaylığın doruklarında gezen, o kasvetli aşktan. Yormuştu yüreğini aşık olunan. Terk edilmişliğin yoğun bir sıkıntısı vardı ve aralardı ruhunu sık sık, yoklardı adeta. Zamanın hükmü altına girmemiş bir mekan aramaktaydı dinlenmek için. Belki de bir liman; sığılası, saklanılası.. Şimdi farklı arayışlara girmişti aşık ve maşuk. Maşuk; sadakat diye adlandırdığı yükünden kurtulmuştu artık. Ressamın sırtına yüklemişti sadakatsizliğini. En az ressam kadar derin bir arayış içindeydi. Yeni kanatlarıyla ufukları dar olan sonsuzlukta, yeni bir aşk için kanat çırpmaktaydı. Ressamın tablolarından ırak.. Aşık ressam ise günden güne, her karışında özümsüyordu uğruna yitip gittiği kadının, uzaklara kanat çırpışını. Yargılayamıyordu onu. Beynindeki bütün mahkemeleri, kalbindeki iktidarın fahişesi etmişti. En az kadın kadar derin bir arayış içindeydi. Yeni yükleriyle, yeni bir liman arıyordu işte. Herkesten gizli bir deniz biriktiriyordu gözyaşlarıyla. Fırçasıyla maviye boyamıştı denizini. Fırçası bugüne kadar hep içinde bulunduğu, bulunacağı, bulunmak istediği şeyleri çizmişti. Şimdi ise sadece renk vermesi için kullanıyordu onu. Biraz mavilik yetiyordu gözyaşlarını deniz kılmaya. Ötesini ne deniz arzuluyordu, ne de ressam verebiliyordu. Denizini mavi ile harmanladıktan sonra usulca yaklaştı pencereye. Dudaklarının kıyısında ince bir tebessüm vardı, izliyordu kaçar gibi kanat çırpan sevdiğini. Ne kadar da özgür özgür uçuyordu. Kim bilir yeni aşkını nasıl da özlüyordu görmeden. Buruk ve incinmiş yüreğinden, yine de iyi niyetlerini gönderiyordu kanat çırpmakta olana. Ufukların ona yabancı kalmamasını dileyerek.
Ve mütevazi bir hoşçakal ekleyerek..

Mırıldandı köşesine kök salmış balerin:

Ne ara bu kadar uyum sağladım duvar diplerine? Hangi ara bu kadar yerimde saymaya başladım ben? Ne cürretle esir alır ihtimallerim kimliğimi? Ne cürretle kurur deniz? Ne cürretle yosun kokusundan mahrum eder... Üstümdeki şu saçma kıyafet kullanılmadıktan sonra bir palyaçonun renkli kılığıyla eş değer değil midir? Palyaçonun makyajı altındaki yüzü, daha mı ak kalır benim vakitsiz işlevsizliğimden?Üşüyorum! Duyamıyorum, adımlarımı şekillendirecek olan o müziği. İhtimallerim, tıpkı bir zamanlar olduğu gibi yosun kokabilseydi eğer.. Bir denizin varlığını hissetseydim yanımda.. Yani.. Yani sararmasaydı umutlarım.. Şubatlaşmasaydı temmuzlarım, tenhalaşmasaydım sonra, duysaydım müziği, duysaydım kokuyu, duysaydım ihtimallerimi besleyen yosunları.. Yani.. Yani bu kadar ıssız kalmasaydım kendime. Uğrasaydım, hükmetseydim, bırakmasaydım benliğimi.. Her neyse işte! Kötü bir hayal gördüm, unutmak istiyorum sadece.

Sustu balerin. Bir kitap düştü yere, adeta toz bulutunu raflarında taşıyan kütüphanesinden. Ve geriye gecenin koynundan kopup gelen, onu kendisinden götüren bastırılmış hüzün parçacıkları, o parçacıklara ötelenmiş cevapsız soruları kaldı..

Uzaklara kanat çırpanla hoşçakallaşalı uzun bir süre olmuştu. Sonrasında kendince yaptığı tek mantıklı eylem, gelen telefonları duymamak için, telefon kablolarını kesmekti. Bu ressam için zor olmamıştı. Sanki uzun bir zamandır kendi köşesinde yıllanmayı bekliyordu. Sanki uzun bir zamandır susmayı, tepkisiz kalmayı, şöhretinden sıyrılmayı arzuluyordu. Sadece yeteri kadar nedene sahip değildi işte. Alev alev yanmak için değil de, sönüp durulmak için bir kıvılcımı yoktu ressamın. Ama şu son terk edilişinde sahip oldu o nedene. Şimdi tadını çıkarmaktaydı eylemsizliğinin. Mazoşist mi oluyordu acaba? Ah şu beyninin kıvrımlarını s*kip duran anlamsızlıklar! Sanki bir olup tamamen köreltmek için uğraşıyorlardı düşüncelerini! Uzaklaşmalıydı buralardan. Karanlığın kırmızı rujlu cilvelerinden, sadece kendisine özelleştirdiği şehvetli oruspuluklarından, karanlığın en sadık pezevengi olmaktan sıkılmıştı! Uzaklaşmalıydı buralardan.. Uzak olmalıydı. Uzaklarda yıllanmalıydı. Dokununca kapısına, hemen yere düştü zar zor dayanmakta olan ahşap dolap. Kırık kapısının altına elini soktu. Bir valiz çıkardı kehribar renkli, eski mi eski.. İş görürdü yine de. Biriktirdiği denizi, boyalarını ve fırçalarını, renklerini, hüzünlerini yerleştirdi valize. Kapanmıyordu valiz, çıkardı içinden bütün hüzünlerini.
Şimdi daha hafifti sanki
Valiz yani..Bir de valiz misali dolmuş, eskimiş yüreği.

Mırıldandı köşesine kök salmış balerin:

Görevini yerine getirmediği halde, sızlayan ayaklarım.. Nasıl ihtimallerimin yeniden yosun kokması için bir deniz isteme hakkını görmüyorsam kendimde, sizlerin de acımaya ve sızlanmaya hakkınız olmadığını düşünüyorum! Ah sadece orada var olduğunu bildiğim kulaklarım! Çirkin sesler değildi istediğim, şikayetiniz yersiz! Nasıl ki şu sızlanan ayaklarımda sızlanma hakkını görmüyorsam, sizlerin de ruhumu
harekete geçirmesi için gereken müziği işitmemi sağlamadığınızı hissediyorum ve bundan olsa gerek çınlama hakkını vermiyorum! Fikrimi, zikrimi acıtan ve yük olmaktan öteye gidemeyen beynim.. Nasıl ki kulaklarıma çınlama hakkı vermiyorsam, sana da daha iyi olan herhangi birşeyi hayal etme hakkı vermiyorum! Neden önemsemiyorsunuz söylediklerimi? Neden hakkınız olmayanları almakla uğraşıyorsunuz? Neden bana yeniden doğma hakkını tanımıyorsunuz? Bunun için dans etmemin yeterli olacağının bilincinde değil misiniz yoksa? Sizlerse adını koyamadığım bir ağırlık altında, günden güne daha fazla kök salmaktasınız buraya. Kulaklarım, ayaklarım, beynim, her zerrem.. Duyun beni!
İtaat etmelisiniz bana!
Bu acı karşısında,
her tarafım parçalanmakta..
Başını yeniden ellerinin arasına aldı balerin. Yorulduğunu düşündü. Sesine ses verenin yine kendisi olduğunu ayrımsadı. Cılız bedenini karanlığın koynuna bıraktı...

Hafifleyen valizini elinde taşıyarak, hafifleyen yüreğini kendisine yoldaş bilerek düştü yollara, sığınacak bir liman bulmak umuduyla.. Fırçasını çıkardı valizden. Uzun bir yol çizdi önce.. Issızdı yol ve etrafında meşe ağaçları olacaktı birazdan. Ardından ikiye ayrılacaktı yol. Orada bir seçim yapacaktı. Bir taraf tıpkı en başından olduğu gibi yeşil ağaçlara sahiplik yapıyordu, öbür taraftaki ağaçlar ise dökmüştü yapraklarını. Gözle görülür bir farklılık vardı iki yol arasında. Biri fazla aynı geldi ona. Öbürü ise madalyonun öteki yüzü gibiydi adeta. Manzara görülmeye değer değildi ancak aynı da değildi. Bundan olsa gerek ikinci yola doğru gitti.. Yolda yürürken taşa takıldı ve sövmeye başladı. Kanayan dizine baktı.. Onu ne ara çizdiğini unutmuştu. Tekrar sövdü..

Yakınmayı bırak! dedi iç sesi.
Sana ressam olmanı kim söyledi?
Neden kanatlanıp uçmadın, seni terk edenler gibi?

Berfin Atlı